Waar is de woede?

Nederlanders maken zich pas boos als dat mag. Van de media of de politiek welteverstaan, al zijn die twee in de praktijk ook vrijwel hetzelfde. Deze week laat GeenStijl in uitgebreide berichtgeving zien hoe het kabinet draait en liegt om de feiten rondom de MH17-tragedie buiten beeld te houden. In de traditionele media blijft het vooralsnog stil, en ook van maatschappelijke onrust of boosheid is nog maar weinig te merken. Maar politiek is niet meer dan minachting voor het volk, en dat wordt de laatste dagen volledig in de openbaarheid duidelijk gemaakt.

In het commissiedebat van 5 februari hebben Bert Koenders en Ivo Opstelten herhaaldelijk benadrukt dat er vooraf geen signalen waren dat het luchtruim van de Oekraïne onveilig was (nu ja, in een onbewaakt ogenblik gaf Koenders toe dat het kabinet wél wist dat er luchtafweergeschut in de regio was, maar ondanks het bestaan van beelden wordt dat tot nu toe driftig ontkend). En het kabinet houdt dus vol dat er geen reden was om de luchtvaartmaatschappijen te waarschuwen.

Politiek gezien zijn er twee mogelijkheden. Ofwel ons kabinet wist het echt niet, en beschikte dus niet over signalen die hun collega’s in het buitenland wél hadden. In dat geval hebben ze inmiddels toch de bewijzen kunnen zien dat de signalen er wel waren, en zouden ze dus diep door het stof moeten om vervolgens af te treden aangezien ze niet capabel zijn gebleken. De andere optie is dat het kabinet wel beschikte over die signalen, maar er niets mee heeft gedaan en ons nu bewust voorliegt. Dan is aftreden nog het minste van de mogelijke gevolgen.

Maar waarom reageert de Nederlandse bevolking zo mat? Waar is de woede? Waar is de roep om aftreden? We mogen ons af en toe wel boos maken van de elite in politiek en media, maar natuurlijk niet als het te dichtbij komt. En dat betekent dat die boosheid zich vooral richt tegen staatshoofden die lekker ver van ons afstaan. Amerikaanse presidenten bijvoorbeeld, maar dan wel bij voorkeur Republikeinen. Toen Bush in het Witte Huis zat waren we constant boos, maar nu zitten we weer braaf in ons hok, hoewel het buitenlands beleid van de Amerikanen niet wezenlijk veranderd is. Ook voor het optreden van Bush na de orkaan Katrina hadden we in Nederland geen goed woord over, maar nu onze eigen bestuurders niet thuis geven na een nationale tragedie is er een enkele roepende in de woestijn die er oog voor heeft.

“Openbaar” gemaakte rapporten, die voor het grootste gedeelte onleesbaar zijn gemaakt, liegende ministers en ambtenaren die zich meer bezighouden met het lezen van online commentaren dan met het bovenhalen van die onderste steen die Rutte ons heeft beloofd. Dat is toch volslagen on-Nederlands? Maar wie zich boos maakt zal moeten accepteren dat politiek vooral bedreven wordt voor politici en niet voor de rest van de bevolking. Die zal nooit meer op de PvdA of de VVD kunnen stemmen zonder de ogen uit zijn hoofd te schamen. Als we boos worden op onze eigen politici moeten we ook zelf onze verantwoordelijkheid nemen, en dat maakt ons ongemakkelijk.

Als er nou een Zwarte Piet aan boord van dat vliegtuig had gezeten, dan was het Malieveld waarschijnlijk te klein geweest.

Advertisements

About Peter Reedijk

Metalhead - aspiring author. I blog about my philosophies regarding man's social evolution and how we can take charge of our own existence.

Posted on February 13, 2015, in Vrijheid, Vrede, Voorspoed and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink. Leave a comment.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: